Waarom ik zo graag bij mijn mini-mensjes ben

Moeder van 3 kinderen, 34 jaar oud, 1 doel: mijn mini-mensjes laten uitgroeien tot gelukkige mensen. Als ik het noteer voel ik een oerdrang om mijn nageslacht en alle generaties die daarop volgen zoveel mogelijk mee te geven: LIEFDE… Helemaal vol van liefde wil ik ze maken, dat hun oogjes sprankelen en een glimlach op uw gezicht toveren.

Geweldig vind ik het als mijn mademoiselleke van 6 jaar wil gaan logeren. Of als de meters of peters een leuke dagactiviteit in elkaar steken voor mijn mini-mensjes. Dan heb ik tijd voor mezelf. De kunst ligt in de combinatie, als ik weet dat zij genieten, geniet ik ook. Die momenten waar ik enkel aan mijn eigen noden en behoeften mag denken is bijna verslavend… en toch heb ik nog een grotere verslaving: mijn kinderen.

Zoals veel mama’s verzet ik 100% van mijn werk in 80% van de jobtijd. Op woensdag ben ik thuis. En woensdag is “heilig”. En zaterdag en zondag? Ook “heilig”. Die dagen staan helemaal in functie van mijn kinderen. Op die momenten vind ik het heel moeilijk om mijn kindjes “weg te brengen” om iets voor mezelf te doen. Ik geniet niet van gecreëerde tijd voor mezelf. Het voelt voor mij heel natuurlijk en juist aan om bij hen te kunnen en mogen zijn. Ik kreeg ook al wel de vraag waarom ik zo graag bij mijn kindjes ben en zo beschermend ben over mijn tijd met hen. Een vraag die mij op zoek deed gaan. Zou het kunnen dat ik abnormaal graag bij mijn kinderen ben, cijfer ik mezelf te veel weg? Zou iets dat zo juist voelt toch niet helemaal kloppen? Ik ging op introspectie en onderzoek.

  • Eerst en vooral kies ik voor mijn instinct om dicht bij mijn kinderen te zijn. Ik zou kunnen brullen om meer van die kostbare tijd met mijn mini-mensjes. Dat instinct wil ik volgen en niet opzij “leren” zetten, dat moet ik al genoeg doen om te gaan werken.
  • Daarnaast weet ik door mijn achtergrond hoe belangrijk het is “er te zijn”. Verschillende onderzoeken tonen aan dat gepast reageren op de signalen van je kind een goede invloed heeft op zijn ontwikkeling. Daarom dat ik op woensdag, zaterdag en zondag mijn best doe om signalen van mijn mini-mensjes op te vangen. Aanhankelijkheid, vermoeidheid, hyperactief, boos… Signalen die soms vermoeiend en frustrerend zijn. Op die momenten probeer ik op zoek te gaan naar de achterliggende reden. Bij mijn mannekes is er veel op te lossen door complimentjes geven, individuele aandacht en rust. Maar soms merk ik dat er meer nodig is. Dan bijt ik mij erin vast, ik observeer, analyseer, lees, zoek op, denk na, bespreek uitvoerig,… vastbesloten te vinden hoe mijn mini-mensjes hun gelukkige zelf kunnen zijn. En dan komt er altijd het moment van begrip en besef wat er aan de hand is. Een kans om samen te zoeken hoe ermee om te gaan. En daar zit mijn grote verslaving… Mezelf te voelen groeien als mama maar vooral te zien hoe mijn mannekes groeien. Hoe ze GELUKKIG zijn… Hoe de dokter me tijdens het zoveelste “ooronderzoek” in de ogen kijkt en zegt “je hebt echt gelukkige kindjes”. Mooiste diagnose ooit…
  • Bovendien vind ik het geweldig om mama te zijn en samen met andere moeders over ouderschap te denken. Op de eerste plaats denk ik dan aan mijn eigen mama. Bij haar kan ik terecht als ik vastzit. Pas op, net zoals alle andere moeders vind ik het niet evident feedback te krijgen op mijn pedagogische “talenten”. Mijn mama geeft ook enkel feedback op mijn vraag of als ze echt met een sterk aanvoelen zit. En dan nog betrap ik mezelf erop dat ik mijn aanpak op die momenten begin te verdedigen. Ik moet dan mijn overtuigingen kunnen loslaten en écht luisteren naar waar anderen mijn blinde vlekken zien. Moeilijk maar daar ligt mijn kans om te groeien, mezelf te overstijgen. Omdat ik zelf weet hoe moeilijk het is om die feedback toe te laten is vind ik niets mooier dan een vriendin of collega die bij mij advies vraagt. Deel mogen uitmaken van de groei in een ander gezin is voor mij een groot compliment.
  • In mijn job krijg ik het mandaat om inhoudelijk bezig te zijn met ouderschap. Dat zou moeilijk zijn zonder eigen praktijkervaring. Het draagvlak om bij te leren en wat ik geleerd heb door te geven is belangrijk voor mij. Dagelijks voel ik de meerwaarde van mijn werk naar medewerkers, naar ouders. Daarom waarschijnlijk dat ik nog steeds 80% en niet minder werk…
  • Meer van dit vond ik hier en hier. Ook op pinterest vond ik citaten en verhalen van andere ouders. Je kan ze hier vinden.

Om dit alles te kunnen doen moet ik mijn mini-mensjes zien en aanvoelen. Voor mij persoonlijk voelt 3 dagen per week aan als een minimum om dit te kunnen doen. Die tijd of beter gezegd “kwaliteit” verdedig ik als een leeuwin… Ik voel ook aan dat het onmogelijk is om er te “staan” in al mijn verantwoordelijkheden. Dus ik probeer los te laten op andere gebieden. En zolang ik kan afspreken met vriendinnen, naaien en bloggen zit het wel ook goed met de tijd voor mezelf lijkt mij…

Ik besef dat ik nog veel zal moeten groeien als mama om mijn kinderen hun geluk vast te houden. Geluk wordt beïnvloed door veel factoren. Hoe groter de mini-mensjes hoe meer factoren die buiten mij liggen hun geluk zullen beïnvloeden. Enerzijds vind ik dat zeer beangstigend, anderzijds kan ik alleen maar proberen de best mogelijke mama te zijn die ik kan zijn. En naast die angst staat ook een moederkloek die stiekem hoopt op meer van die groeimomentjes.

 

Advertenties

2 gedachtes over “Waarom ik zo graag bij mijn mini-mensjes ben

Ik lees jullie reacties met veel plezier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s