De “slechte moeder” blikken

De “septembermicroben” hebben me in de ban. Ik heb er twee nachten niet van geslapen. En dan functioneer ik moeilijker blijkbaar.

Ik vond het al altijd moeilijk om twee kleine mannekes veilig in de auto te krijgen. Dus nu zet ik ééntje tussen mijn benen terwijl ik de andere vastklik in zijn kinderzitje. En vandaag is dat niet gelukt. Was het mijn focus die weg was? De vermoeidheid? Gewoon menselijke imperfectie? Ik weet het echt niet. Mijn kleinste manneke glipte weg en liep in geen tijd rond de auto, richting straat. Onze auto en een hek blokkeerden me de weg dus ik kon hem niet langs de andere kant tegemoet lopen. Erachter lopen zou te laat zijn, dus ik hing tussen het hek en mijn auto. Ik strekte me uit en greep zijn kap. Gelukkig was het manneke al gestopt met lopen voor hij aan de straat kwam. De emoties van die moment waren niet te beschrijven. De blikken van de omstaanders interpreteerde ik stuk voor stuk als “die is echt niet goed bezig”. Pijnlijk… Piepklein voel ik mij. Tips over hoe je uw klein mannen veilig in de auto krijgt zonder in een octopus te veranderen zijn bij deze ook heel erg welkom…

En het is daar niet gestopt. Ik heb mijn kleinste manneke ook geen dutje laten doen. Hij was onderweg naar school die ochtend in de auto in slaap gevallen. Dus om 13u had meneer echt geen zin om te gaan slapen. Hier weet ik zeker dat de vermoeidheid een rol speelde. Ik had de fut niet om hem liefdevol duidelijk maken dat hij wel moest gaan slapen. Dus ik heb zelfs niet geprobeerd. Ik legde hem wel in bed maar wanneer hij riep “niet slapen” haalde ik hem er gewoon uit.  Resultaat: super vermoeid manneke. Op zulke dagen werken andere zaken natuurlijk ook niet mee. Om 16u besefte ik dat ik geen brood in huis had. Dus iedereen “den oto” in.  Tijdens het mini-ritje naar de winkel viel mijn manneke natuurlijk meteen in slaap. Hij werd wakker toen ik hem uit de auto haalde en stapte flink naast me naar de ingang van de winkel. Er was een zeer lief, oud dametje met een zachte warme jas die ons haar kar aanbood. Ik zocht naar een centje voor de kar en toen ik het gevonden had zag ik mijn manneke staan: hij had zich tegen de jas van het dametje genesteld. De dame wist niet goed hoe reageren. Toen ik hem oppakte zagen we allebei dat het manneke tegen haar jas had staan slapen. Heel ontroerend maar ook zo pijnlijk vond ik het. “Ik denk dat hij heel moe is mevrouw” zei het dametje met grote, beetje vragende ogen. Ik lachte een beetje gegeneerd en legde het manneke in de winkelkar. Van de winkel heeft hij niets gezien…

Het badje en de strijk is mij op één of andere manier wel gelukt. Bezig blijven is voor mij soms het beste. Mijn mademoiselleke vroeg ’s avonds om bij haar te komen zitten. Of hoe ze mij duidelijk maakt dat ik soms toch tot rust moet zien te komen. Ze knuffelde mij heel hard en zei zachtjes “mama, jij bent zo lief, ik had nooit gedacht dat ik zo een lieve mama zou hebben”. Daar sta ik dan echt pal van. Ze zei het ook met zo een intensiteit dat ik niet kon twijfelen aan haar woorden. Na een dag als vandaag krijg ik dat als beloning. Soms is de geven en nemen balans hier omgekeerd precies…

Win a new Weber Barbeque -- click the image:

Advertenties

12 gedachtes over “De “slechte moeder” blikken

  1. De boze blikken, de broodjacht, het ik-val-net-voor-de-deur-in-slaap fenomeen en de troostende oudste. Zo herkenbaar! Gelukkig maar 😉 Ik zet mijn drie kids eerst in de auto en klik ze dan allemaal pas vast. Voor de rest geen goeie tips vrees ik.

    Like

  2. oh, herkenbaar. Het gevoel dat je handen en ogen te kort hebt, het gevoel dat je het eventjes niet allemaal onder controle hebt en denkt: aaaaargh hemeltje lief!! Alle mama’s hebben dat denk ik wel eens (of heel veel 🙂 ) Ik doe de deur van de auto open voor Otto-Jan en die klautert dan zelf in zijn stoel terwijl ik Billie er in zet. Daarna loop ik weer naar de andere kant op OJ zijn gordel dicht te doen en dan met een zucht achter het stuur te ploffen en te vertrekken 🙂

    Like

    • Oh! Doet goed dat te lezen! Ik heb altijd schrik dat ik die gordel ga vergeten dicht te klikken. Misschien zit geheim inderdaad in eerst in auto zetten, dan vastklikken. Merci voor de hulp!!!

      Like

  3. Ogen, oren en handen tekort, ook hier (en dan zijn er maar twee kleintjes, dus in theorie heb ik wel genoeg handen). Ik vermoed dat iedereen dat wel meemaakt, dagen waarin het een na het ander misgaat en je de fut niet hebt om daar veel aan te veranderen. De volgende dag opnieuw beginnen, meer kun je soms niet doen. En genieten van je wijze dochter, zo’n lieve slimme meid!

    Like

  4. Inderdaag heel herkenbaar!
    Beide kids gaan bij ons langs dezelfde kant in de auto. Ik laat de oudste van 4 zelf naar zijn stoel klauteren terwijl ik de jongste van 1 vastklik. Nadien ga ik nog even langs de andere kant om de oudste ook vast te klikken.

    Liked by 1 persoon

  5. Hoi,

    Zelf blog ik vaak over zulke momenten. Omdat mijn moederschap zelden uit meer dan zoiets lijkt te bestaan ( bij wijze van spreken) Tis mama a l’improviste en dat bij veel moeders. Gewoon blijven gaan !

    PS je mag best je link achterlaten op mijn blog, maar je hoeft niet de hele link in t antwoordvak in te vullen. Gewoon onderaan t reactievlak is er een comment luv – vakje en dat detecteert automatisch ( of je kan het handmatig instellen ) wat je meeste recente blogpost is. Dat staat netter – en t oogt minder als spam. Just saying.

    Like

Ik lees jullie reacties met veel plezier!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s