Voor al mijn volgers: Naais to meet you!

Dit bericht schrijf ik met veel warmte voor al de mensen die dit blogje volgen. Vanuit de grond van mijn hart wil ik iedereen bedanken. Elke volger die erbij gekomen is via mail, wordpress, bloglovin’, facebook of instagram heeft mijn peperkoekenhartje een sprongske laten maken. Het was super naais to meet jullie.

En ik wil jullie iets vertellen. Ik merkte begin van dit jaar dat ik keuzes moest maken in mijn leven. Niet omdat ik dingen deed die ik niet graag deed. Gewoon omdat ik veel te veel dingen leuk vond, fijne feedback kreeg en altijd net iets meer ging doen,… Ik wilde voor iedereen goed doen maar vergat ergens onderweg wat goed was voor mezelf. De stress, het constant bezig zijn miste zijn impact niet. Dus er moest iets veranderen. En het was noodzakelijk om dat helemaal goed en grondig te doen. Dus ben efkes gestopt met alles om dan opnieuw te kijken wat echt bij me past, waar ik energie van krijg, waar ik naartoe wil.

1) Ik richtte mijn job anders in, ben super dankbaar dat dat kon en dat mijn collega’s en baas hierin zijn meegegaan. Veel minder leidinggeven en veel meer contact met ouders. Qua gevoel kan ik het best omschrijven als een kleedje uitdoen dat langs alle kanten trekt en in een comfy (but stylish ;)) outfit te kruipen.

2) Ik koos ervoor minder te werken en veel meer thuis te zijn voor mijn kindjes. Nu ik een super hippe 8 jarige en nog 2 kleutertjes heb is er niets zo geweldig als naar hun verhaaltjes luisteren en ‘er zijn’.

3) Ik naai nog steeds veel maar vooral omdat ik het geweldig vind als mijn kindjes in mijn naaisels rondlopen. Het delen erover doe ik niet meer bij elk naaisel en vooral op instagram en facebook. Allen daarheen ;)! Vooral instagram is een fijn medium, veel directe communicatie, leuke mensen,… Het is hier zo stillekes van mijn kant omdat ik ontdekte dat vormgeving, foto’s, ‘computeren’,… iets is wat bij mij niet natuurlijk komt en waar ik op zich niet gelukkig van word. En een tekst zonder fouten neerzetten blijft ook altijd een uitdaging ;).

Ik merk dat hier dagelijks nog heel wat volk langskomt voor de tutorials die ik gemaakt heb en dat is leuk. Dus de tutorials blijven en wie weet komen er nog wel bij!

4) Ik ben een people pleaserke. Eigenlijk zou ik vriendjes met iedereen willen zijn en ook alle problemen of moeilijkheden op de wereld willen oplossen. Als het kan met een toverstaf op mijn eenhoorn ;). Ook daar heb ik moeten loslaten. Sommige mensen willen geen verbinding, ondersteuning of verandering. En ik weet nu dat ik dat vooral moet respecteren.

5) Ik herontdekte de natuur en sport!! Ik die nooit zou gaan sporten ‘omdat ik ervan begon te zweten en mijn hart veel te hard begon te kloppen’. Daar ben ik dus helemaal op teruggekomen en ik trek nu drie keer per week loopschoenen aan. Door weer en wind en ik geniet er elke keer van!

Het was erg heftig moet ik toegeven en ik heb het gevoel dat ik nog steeds wat werk aan de winkel heb. Toch ben ik vooral fier op mezelf als ik kijk waar ik nu sta. Als je zelf ook wat zelfzorg nodig hebt, hier heb ik een bord gemaakt vol met inspirerende quotes.

Deze laaaaaange inleiding brengt me tot de eigenlijke titel. Deze dame is gestart met een kettingbrief en ik kreeg een stokje door ‘ons’ Fabienne. Deze geweldige madam achter de blog 128 leerde ik kennen als een no-nonsense collega die klaarstaat met enorm veel expertise en waar je op kan vertrouwen en bouwen. Ik heb van bij de start haar blogje zien ontwikkelen en kan alleen vol bewondering kijken naar al haar creatief talent, niet enkel op vlak van naaien maar ook qua stoffencombinaties, vormgeving en impact op sociale media. TOPmadam dus!

De vragen van de kettingbrief heb ik hier ook al eens beantwoord maar bij deze een update!

1. Wat was het eerste stuk dat je maakte en voor wie?

Het allereerste wat ik gemaakt heb gebruik ik nu nog zéér frequent: een speldenkussen!! Ik had nog nooit achter een naaimachine gezeten en was zo onwaarschijnlijk fier op dit kleine oranje ding met scheef stiksel in contrasterende kleur. Beetje colour-blocking-style, tadaaa:

image

2. Op welk genaaid stuk ben je het meeste trots?

Zonder twijfel de jas van mijn man. In die tijd had ik nog geen blog, anders had ik er zeker een blogpost van jewelste over gemaakt. MAANDEN heb ik erop gezwoegd. Eerst moest ik mezelf overtuigen het toch te proberen. Eens ik zover was vond ik geen enkel patroon breed genoeg aan de armen (poging na poging…). Dan op zoek gaan naar een handleiding om het patroon zelf te tekenen. Winifred Aldrich bleek de vent te zijn die ik nodig had maar zijn boek voor mannen was nergens meer te krijgen. Uiteindelijk heb ik het op marktplaats gevonden. Het boek zelf is een topper. Ik vond het allemaal heel duidelijk en leuk ook om het patroon op maat uit te tekenen. Als laatste kwam dan het naaien zelf natuurlijk. Ik kan het perfectionisme loslaten als ik voor mezelf en voor mijn mini-mensjes naai, maar voor mijn man wou ik dat het goed was. En uiteindelijk ben ik nog steeds fier op het resultaat,… Net heb ik deze jas voor mijn zoontje afgewerkt, mijne man was helemaal enthousiast en vroeg voor hem een soortgelijke jas, dat was efkes slikken. Ben benieuwd of ik de moed vind om aan een tweede versie te beginnen, voordeel is wel dat ik al een patroon heb!

image

 

3. Welke naaister/blogger/ontwerper/instagrammer zou je graag eens in het echt ontmoeten?

Ik zou er zo veel willen ontmoeten eigenlijk! Wel ik ontdekte dat deze getalenteerde Sofie dicht bij mij in de buurt woont. Lijkt me heel erg fijn om haar tegen te komen en haar meteen miljoenen complimentjes naar het hoofd te gooien :). Of de dame achter Bel’Etoile. Ze maakt zulke mooie naaisels en foto’s en in haar schrijven lijkt het mij een heel fijn mens om een koffie of theetje mee te gaan drinken,… En als ik echt mag dromen wil ik Paul Nicklen heel graag ontmoeten. Ben echt een totale fan van hem, in die mate dat ik waarschijnlijk niet eens zou durven te praten als ik hem zou zien. Ik bewonder enorm de manier waarop hij impact heeft in de wereld, waarbij hij de meest fantastische beelden maakt.

Zelf wil ik mijn stokje doorgeven aan deze twee toppers!

Tante fee!!!!! Een schatteke van een patatteke. Iemand die op alle heftige punten in mijn leven er zorgzaam is en blijft staan. En dat we dezelfde hobby hebben heeft onze band alleen dieper gemaakt.

Naaisgerief Tinne. Ik bewonder haar naaisels en bij elke post spat haar positiviteit en engagement mensen om samen te brengen ervan af. Ik moest trouwens veel aan haar denken nu ik niet meer monogaam naai. Meer info over de term vind je hier! Dus Tinne, ik doe het niet meer monogaam, ik naai gewoon waar ik zin in heb en dat gaat me heel goed af 🙂

 

Advertenties

Blog Tour: Feliz oftewel gelukkig

De titel zegt het al! Een patroontje om gelukkig van te worden!!

Voor mij begon het allemaal met de vraag van de dansschool van mijn dochter. Ze wilden graag deze look voor het dansnummer van mijn dochter. Ik kon geen patroontje vinden dus ging ik zelf aan de slag met potlood en patroonpapier. Héél veel knip, plooi en stikwerk later kon ik het resultaat fier tonen. En er was best wel veel vraag naar het patroon.

Aangezien ik zelf geen kaas heb gegeten van het digitaliseren van patronen werd me aangeraden eens bij “An” van Straightgrain aan te kloppen. Nu ik wist al dat het een toffe madam was, dat had mijn ex-collega en topblogster Fabienne me al verteld. En toch was het met een bang hartje dat ik mijn eerste mailtje stuurde. En ik kreeg snel een super fijn antwoord! Dat ze zeker wou samenwerken en dat ze zelf ook al aan een patroontje in die genre had gedacht. Mijn geluk kon niet op! Aangezien het patroon al ergens in het brein van An zat was mijn inbreng beperkt en toch voelt het alsof ik mijn piepsiemini bijdrage heb kunnen doen. En daar wordt ik dus gelukkig van. Ik ben zo blij dat ik het proces van zo dicht bij mocht meemaken en getuige mocht zijn van “the making off” van een 100% straightgrain patroon. En het moet gezegd, het is een topper!!

Het patroon kan je hier verkrijgen in pfd en in papieren versie. En wat het meest geweldige is: de variaties, je kan met dit patroon echt heel veel kanten op! Voor mijn dochter maakte ik twee versies. Mijn eerste Feliz werd er eentje met aangeknipte mouwen in een stofje dat ik van mijn schoonmoeder cadeau kreeg.

Na deze eerste versie MOEST ik er gewoon nog eentje maken… Ik kneep er thuis tussenuit en vond de heerlijke See You at Six stofjes bij LanaLotta.  Op de foto zie je het niet helemaal goed maar de gouden rechthoekjes van het witte stofje schitteren erop los. Hoewel ik een stoere dochter heb ging ik toch voor de romantische smalle ruchemouwen en daar heb ik geen spijt van :)!

Zoals je kan zien danst ons meisje er nog steeds duchtig op los. De blousjes zijn een groot succes, mijn dochter heeft ze sindsdien afwisselend aan. Dus ook zij is gelukkig, een vuurtje “FELIZ”idad dus 😉

 

patroon: Feliz van straightgrain

Stof: rode (gekregen) goudgele en wit met gouden rechthoekjes (See You at Six bij LanaLotta)

 

Wil je nog meer inspiratie opdoen? De andere deelnemers van deze blog tour verwelkomen jullie graag op hun blogjes:

 

Communie

Ons madammeke doet haar communie en natuurlijk wou ik haar outfit zelf maken. Alleen kwam de communie net op een moment dat mijn energiepijl historisch laag stond, zelfs de energie om achter mijn naaimachine te gaan zitten was er niet. Het stofje lag nochtans al lang klaar (viscose van “see you at six” dat ik kocht bij Lana Lotta) en ook dat het een Jill jurkje zou worden uit la maison victor stond al vast. Dus heb er veel zitten naar staren voor ik eraan begon. En opeens ging het dan toch, op mijn gemakje, zonder haast, stapje per stapje. Terug genieten van het naaien. En gelukkig heb ik er zo van genoten dat ik er energie van kreeg. Zeker als ik ze in het jurkje in het park zag stralen. Ik laat jullie graag meegenieten.

Ah ja, ik paste het patroontje aan, ik maakte het zonder rimpeltjes vooraan. Eigenlijk omdat ik het voorpand ondersteboven had geknipt (eerlijk is eerlijk) maar nu nadien denk ik dat het zo moest zijn :). De biais komt van bij habiba en het stukje effen blauwe stof van bij Pauli. En haar vestje kocht ik bij modemakers.

 

Hilarische uitspraken van onze kleinste

Ons ongewild aan het lachen krijgen, onze kleinste (4 jaar) is daar sterk in. Bij deze laat ik jullie meegenieten:

  • Vlak voor de vakantie komt hij vol trots naar mij en trekt me mee naar de auto: “kijk mama ik kan met een steen op je auto tekenen”. Klein flipmomentje gehad toch wel. En ja hoor, de tekening is permanent 😬
  • “neen, ik wil niet in de douche, daar regent het altijd!!”
  • voelt het hoopje vet net boven de tailleband van mijn broek en zegt opgetogen: “oh mama, hier heb je ook borstjes!”
  • bij het spelletje Actionary doet zijn zus een olifant na. Nadien is het ons manneke zijn beurt die eveneens een olifant nadoet. Je weet wel, met een arm door de andere arm dat dan een slurf is enzo. Dus wij zeggen “een olifant!”. “neen!!” roept hij verontwaardigd “een poehoes!!!” Hij knijpt zijn oogjes dicht en zegt gewichtig “een stoute poes”.
  • Zijn oudere broer vraagt naar het Spaanse woord voor Tsunami, waarop ik “Tsunami” antwoord. Onze kleinste imiteert dit en stelt dezelfde vraag. Waarop ik hetzelfde antwoord. Zo gaat het even door waarop hij wat boos wordt en zegt, nee mama, “spaans voor TSUNAMIHI!!!!!”. Ik antwoord niet en hij denkt even na en vraagt dan heel liefjes “zal ik een tip geven?” Iets wat hij ook al vaak heeft gehoord in andere spelletjes. Super verbaast dat hij dat concept begrijpt antwoord ik “goed idee!”. Waarop het manneke rechtstaat en mij met de tip van zijn schoen een schopke geeft. Ik kwam niet bij van het lachen.
  • “Om te slapen moet je schaapjes tellen” vertelt zijn papa hem. Waarop ons manneke bedenkelijk kijkt en dan gaat van “schaap… schaap… schaap…”

Naar Patagonië reizen met kinderen

Dat deden we deze kerstvakantie. Met onze drie kinderen (7,4 en 3 jaar) naar Chili reizen. Natuurlijk hadden we een beetje gezonde spanning, zou ons dat wel lukken? 24u onderweg? Naar het soms grillige Patagonië? Zouden de excursies die we gepland hadden wel doenbaar zijn met onze minimensjes? Maar naast deze twijfels hadden we er vooral veel zin in. We hadden zin om onze kinderen een stukje van de wereld te laten zien. Zin in natuur en prachtige wilde dieren. Want ik ben heel erg fan van dieren, vooral als ze de vrijheid hebben om te gaan en te staan waar ze willen 🙂 En daarnaast had ik vooral ook enorm veel zin om te ontsnappen uit de dagelijkse routine!

Wat bleek, dat het allemaal super vlot verliep: de vluchten, de excursies en het rondreizen met drie kinderen. De enige die soms wat storend was, was mijne man, en dat vond hij ook van mij. Tja, zo drie weken samen dan moet je wel weer even aanpassen. We moesten allebei wat afstand nemen van het werk, verwachtingen op elkaar afstemmen,… .  Gelukkig vonden we snel weer een evenwicht. Maar dus, ons mannekes deden het geweldig. Zalig om te zien hoe ze op het einde van de reis het hele luchthavencontrole-vliegreisding onder de knie hadden. De meer algemene tips zet ik zeker nog online.

10 jaar geleden verloor ik mijn hart al aan het noorden en centrum van Chili, San Pedro de Atacama, La Serena, Valparaíso, Santiago, Pucón… prachtig, meer dan prachtig eigenlijk. Zo het gevoel dat je elke seconde van de dag met je mond open staat te staren en denkt dat je droomt 🙂

De eerste 10 dagen verbleven we in een appartementje in Reñaca. Het is een geweldige uitvalsbasis om prachtige plekken in de buurt te verkennen. Zowel aan de kust: Viña del Mar,  Concón, Valparaíso als meer in het binnenland: Quillota en Olmué.  We trokken erop uit met de bus, de trein of familie kwam ons ophalen. Want Chili is ook het geboorteland van mijn schoonouders. Ik laat jullie meegenieten van de fotokes, zoals je ziet was het er warm, zo zalig om putteke winter naar putteke zomer te gaan. Echt een aanrader!!

Nadien vlogen we naar Punta Arenas om meteen met de bus door te rijden naar Puerto Natales. Recent is er ook een luchthaven in Puerto Natales. Ik zou wel aanraden om een rechtstreekse vlucht te nemen want dit was wel een zware trip voor de kindjes. De hele dag onderweg. Al bleven ze heel erg positief en knuffelig en lief :). Daar hadden we vooraf de excursies ingepland bij Kipaventour Patagonie. Ze hebben ons geholpen met onze reis en verblijf in Patagonië. Het was super goed geregeld, overal stond vervoer en gids klaar om ons naar de juiste plekken te begeleiden. Elke dag om 7u30 klaarstaan zodat we maximaal konden genieten, en dat deden we, alle vijf samen.

En Puerto Natales was … machtig prachtig. Ik laat de beelden spreken

El Condor pasa … Torres del Paine … Parque Nacional Bernardo O’Higgins

Nadien keerden we terug naar Punta Arenas. Daar vierden we van oud naar nieuw. Met een geweldige excursie naar Isla Magdalena en haar fantastische bewoners.

Op onze terugweg zwom er een dolfijn in de golven van onze boot. Ik heb iets met dolfijnen. Ik vond het super mooi om 2016 zo af te sluiten. Meer nog, ik was aan het huilen van blijdschap bij het zien van deze foto. Zo dankbaar ben ik voor al die momenten.

De andere dagen in Punta Arenas deden we het wat rustiger aan en genoten we van het meest zuidelijke stadje van de wereld.

Nadien trokken we een stukje meer naar het noorden en verbleven we in Puerto Varas. We bezochten Los Saltos Rio Petrohue en vielen achterover van de kracht van het water maar ook van de stenen die stand hielden onder al dat geweld. Het was best wel een lange wandeling van verschillende uren. De kinderen (en wij eigenlijk ook) waanden zich in een oerwoud en genoten van elke ontdekking tussen de bomen.

We beklommen ook vulkaan Osorno maar hij gaf pas op de luchthaven zijn hoogtepunt prijs. Ter plaatse zagen we lavasteen, sneeuw en mist.

Op onze laatste dag in het zuiden trokken we naar het mooie eiland Chiloé. Met de auto op de veerboot rijden was al een mega spektakel voor de kinderen. Ancud  was wat teleurstellend moet ik eerlijk toegeven. We zijn verder gereden tot Punihuil waar we dan weer achterovervielen, door de wind maar ook door de prachtige baaien. Er was veel wind en buien dus op het strand walvissen en dolfijnen spotten was er niet bij. Ik las wel op verschillende blogjes dat dit er wel mogelijk is. En nog steeds maakten we er het beste van 🙂

genieten x 3(000000000000000…)

Ik probeer echt heel erg te genieten van mijn kinderen. Elke leeftijd heeft zo hard zijn charmes en ik probeer elke dag maximaal genieten van al die kleine dingetjes.

Zalig aan mijn 3 jarig manneke vind ik

  1. Zijn speelse snoetje en grappige bewegingen. Zoals wanneer hij zijn neusje in de lucht steekt als ik met een zakdoek afkom.
  2. Zijn verwondering en energie. Zoals wanneer hij fier vertelt over zijn dagelijkse ontdekkingen. “kijk mama, broer heeft hetzelfde hemdje als mij maar in het blauw!!!! En dat herhaalt hij dan tot ik zijn enthousiasme over zijn ontdekking deel.
  3. Zijn enthousiasme zoals wanneer hij trappelt met zijn voetjes van blijdschap.
  4. Dat hij niet nadenkt over wat anderen van hem denken. “oefenen” is de hobby van het kleine manneke. Dan wil hij al zijn kleding uitdoen behalve zijn onderbroek en onderlijfje en dan doet hij een soort van turnoefeningetjes. Met gestrekte teentjes en glinsteringen in zijn oogjes.

Zalig aan mijn 4 jarige mannekes vind ik

  1. Dat hij al wat stoerder is maar toch nog altijd heel erg genieten van een zetel en de schoot van mama.
  2. Zijn onwaarschijnlijke fantasie. Zo komt hij na school vertellen dat hij waarschijnlijk een superheld is. Want wanneer hij zijn ogen dichtknijpt kan hij een trein zien. En andere jongens hebben geen stralende ogen dus daarom is hij een superheld, toch?
  3. De schattige oedipale toestanden. Dan komt hij fluisteren in mijn oor: “Mama, wanneer kunnen we verhuizen, gewoon wij tweetjes mama, in een ander huis?” Ik weet niet goed wat antwoorden. Waarop mijn manneke de situatie begrijpt en goed kan inschatten dat zo een verhuis tijd nodig heeft. “Ja mama verhuizen, wij tweetjes, misschien binnen, euhm, 6 keer slapen, gaat dat lukken?” Waarbij hij zichtbaar enthousiast is over zijn plan en het vooruitzicht op onze exclusieve tijd samen.
  4. Zijn interesse in de wereld en dat hij met zijn geweldige taaltje en kinderlijke stemmetje op deskundige wijze de werking van het zonnestelsel uitlegt.

Zalig aan mijn 7 jarige meisje vind ik

  1. Dat ze helemaal onafhankelijk zichzelf ontwikkeld. Zoals wanneer ze bij het zien van een bepaald rokje met haar ogen draait en zegt: “mama, dat is echt mijn stijl niet meer!”.
  2. Dat we andere dingen samen kunnen doen. Zoals naar seriekes kijken en helemaal opgaan in de vraag of het meisje nu voor de zachte, lieve of voor de stoere, coole gast zal kiezen.
  3. Praten over jongens. Dat ze me vraagt of ik soms “oelala” denk wanneer ik een andere man zie. “Niet omdat je verliefd bent he mama, gewoon omdat je die wel mooi vindt”. Ik antwoord dat ik dat soms wel heb ja. Waarop ze gniffelend fluistert “ik ook mama”.
  4. Haar verantwoordelijkheidsgevoel. Zoals wanneer ik zie dat ze geduldig blijft wanneer ze spelletjes uitlegt aan haar twee jongere broers.

Voila, dat wou ik even delen. Veel liefde voor jullie allemaal!!

blauwe veertjes

Ik heb de afgelopen periode wel vaak achter mijn naaimachine gezeten maar mijn computer vond ik minder interessant. Dit kleedje wou ik toch graag met jullie delen al is het met een minimum aan fotokes. Het froy & dind stofje haalde ik bij habiba. En het patroontje tekende ik over van een kleedje dat ik gekocht had. Ik gebruikte het ook al voor deze okerkleurige versie.