Ecotoerisme

Een hele tijd geleden las ik over prachtige projecten waar dieren terug hun plek kregen in de natuur. Een aantal van die projecten kon je bezoeken en zo het project steunen: ecotoerisme heet dat dan. Nog voor ik het hele artikel las zocht ik naar een plek in Europa. Zo konden we met de auto reizen en hoeven we geen vliegtuig te nemen.En daar stond het te blinken. De herintroductie van de bizon in Roemenië. Na een kleine zoektocht kwam ik terecht bij de European Safari Company. Hun klantendienst maakte me heel erg helder en snel duidelijk hoe onze reis eruit kon zien. En nog voor we vertrokken waren konden we dus al dromen. Maar deze keer was de realiteit echt mooier en waardevoller dan wat we ons voordien hadden kunnen voorstellen.

Een kleine week voor we vertrokken kreeg ik al een berichtje van onze gids Matei van We Wilder. Om zichzelf voor te stellen en om zijn contactgegevens door te geven. Zo konden we hem zeker bereiken bij aankomst. En toen was het zo ver, we kwamen aan in Armenis en Matei bracht ons naar onze eerste overnachtingsplek te Sat Batran. Dit huisje was een pareltje. Alles was zo mooi en authentiek gerestaureerd. De eigenaars van het huis kwamen ons die avond een feestmaal brengen. Groentjes uit hun tuintje, vlees van hun dieren, lokaal, ecologisch, traditioneel, noem maar op. Hoewel we niet echt een gemeenschappelijke taal spraken waren de contacten meteen heel erg warm. De buurman stond meteen naar ons te zwaaien. Wanneer we enthousiast terug zwaaiden kwamen ook de dochter, zoon, zus, tante en iedereen in en rond het huis van de buurman dag zeggen. Gefascineerd stond ik te kijken hoe voorbijgangers een praatje maakten, hoe auto’s stopten, nog meer babbels ontstonden en het er op straat enorm gezellig bleek te zijn. Een voorproefje van wat ons te wachten stond in dit prachtig en gastvrij land. Na een heel goede nachtrust werd er een fantastisch ontbijt geserveerd. Daarna was het tijd voor onze eerste uitstap. Met de 4×4 gingen we richting ons tentenkamp. Rugzakjes met water mee en we konden vertrekken.

In de voormiddag gingen we aan de ene flank van de heuvelruggen met verrekijkers op zoek naar de kuddes. Geen geluk toen. We speurden maar zagen niets. Het is te zeggen, we zagen de prachtige vlinders en natuur. Maar nog geen bizons.

Door de hoge temperatuur lastte onze gids een rustpauze in na het middageten. Nadien trokken we terug de bergen in. Het waren geen evidente wandelingen, zeker niet voor de jongste bizontracker van 8 jaar. Maar gelukkig had onze gids een zesde zintuig. Hij kon heel goed aanvoelen wanneer er een rustpunt nodig was.

Bovendien vertelde hij onderweg over alle sporen die we tegenkwamen. En dat waren er wel wat. Zo zagen we onder andere de uitwerpselen van marters, vossen en beren. En de pootafdrukken van de wilde kat, de das en de wolf kwamen we ook tegen. Het gevoel dat je dan krijgt is onwaarschijnlijk mooi. Want daar loop je dan, in de natuur, op een plaats die je deelt met de dieren. Natuurlijk was het heel belangrijk dat Matei ons begeleidde. Als Ranger kende hij het gebied uit zijn broekzak.

Naast deze afdrukken zagen we ook zeer recente afdrukken van een moederbizon en haar jong. Matei bekeek de richting en dacht luidop na over waar we konden gaan kijken zonder ze te verstoren. Een aantal wandeluurtjes later was het zo ver. We zagen onze eerste bizon. Een machtig prachtig gigantisch beest. En wat nog meer was, we hoorden de rest van de kudde in de struiken. We zochten een goede plek en zagen ze stuk voor stuk een wegje wat verderop oversteken. De mama’s en de mini’s. Zalig was dat. Mijn reactiesnelheid was spijtig genoeg niet altijd even geweldig maar ik laat u toch meegenieten van een kont of twee van de Roemeense Bizon.

We genoten zo hard dat we wat later bleven hangen dan voorzien. De tocht naar beneden was daarom kort en stijl en pittig. Maar we genoten vooral na. De nacht brachten we door in een tentenkamp. Onze bedden stonden klaar. de locatie was fenomenaal. Buurtbewoners kwamen opnieuw speciaal voor ons koken. De herder en zijn honden kwam langs met de schapen van alle buurtbewoners. We hoorden Matei uit over het leven van de herder en werden een paar straffe verhalen rijker. Tegen de avond was er een kampvuur met prachtige sterrenhemel. Ik kon echt zo veel sterren zien dat ik kon geloven dat er meer zijn dan zandkorrels. Ik zou het u willen tonen, en natuurlijk probeerde ik een foto te maken maar tevergeefs. Ook de vuurvliegjes staan niet op foto, maar waren wel talrijk aanwezig, wat het geheel bijna tot iets magisch maakte.

De dag nadien bezochten we de plaats waar de bizons stap voor stap wennen aan hun leven in de natuur. We hadden heel veel geluk dat we de dag voordien al bizons konden zien. Het gebied waar ze rondtrekken is immens groot. Nu was de kans om ze te zien nog groter. En we hadden opnieuw geluk. Al snel stond er eentje niet zo ver van ons vandaan te grazen. We deden ons best om hem niet te verstoren. Dit is ook de reden waarom het project geen grote groepen toeristen als doel heeft. Het kleinschalige maakt dat mens en dier samen kunnen zijn in dit gebied.

Tijdens de wandelingen vertelde Matei ons verhalen over het leven daar. Hoe dier en mens elkaar in evenwicht hielden. Verhalen die bleven hangen bij de kinderen. Want wanneer ik ze nadien vroeg naar de voordelen van de bizon begonnen ze allemaal op hun beurt te vertellen. Over hoe ze met hun poten plassen maken voor de kikkers. Of hoe ze snelgroeiende bomen opeten zodat de trage groeiers ook ruimte krijgen. Daardoor zijn het echt landschapsarchitecten. Na dit geweldige moment trokken we naar onze laatste verblijfplaats. Een douche en een heerlijke maaltijd stonden ons op te wachten. Samen met dit uitzicht. Toen ik het zag heb ik een traantje gelaten. Zo mooi vond ik het. Zo ongerept ook. Ik was zo dankbaar dat we hiervan konden genieten.

De laatste dag gingen we op zoek naar de Chamoix. Het was heel erg warm en de klim naar hun gebied was pittig. Hoewel we vaak in de schaduw gingen rusten kregen we onze jongste zoon niet meer gemotiveerd verder te gaan. En we hebben dan naar hem en zijn lichaam geluisterd. Hem forceren daar hadden we geen zin in. Bovendien stond een zwempartij in de vijver op het programma en daar keken we allemaal naar uit. Een gigantisch meer, helemaal voor ons alleen. De zoon des huizes bood zelfs aan onze kindjes mee te nemen om een boottochtje op het meer. Hij was er voor de airbnb die hij verhuurt samen met zijn ouders, maar maakte graag wat tijd voor onze kinderen. De gastvrijheid was er zoals ik hierboven al schreef enorm. En daar zaten we dan, als klein stukje in de grootsheid van de natuur. Te genieten.

De laatste avond hadden ze iets speciaals in petto. Een ritje naar de berenspothut. Met de 4×4 reden we diep het woud in. Helemaal offroad. En hoe verder we reden hoe meer de magie van deze plek ons overviel. Zo stil als we konden kropen we in de boomhut. Voor onze veiligheid vergezeld door onze gids en de Ranger van het terrein. Zijn jachtgeweer voelde niet als overbodige luxe. En daar zaten we dan. 1u30. Zo stil als we konden. We zagen een witte uil overvliegen. We hoorden beweging in het bos. De beren lieten zich uiteindelijk niet zien. Maar dat voelde niet als een domper. De avond was geweldig geweest. Een unieke ervaring. En de kleine vos die we nadien zagen was ook een heel fijn moment. De Ranger Petru die ons meenam toonde ons bij thuiskomst foto’s en video’s van de regio. Dat was genieten x10. Als je zelf ook wil genieten, hier kan je veel van de filmpjes vinden.

Dat was dan ook meteen de laatste avond. Ook de avond dat we afscheid moesten nemen van onze gids Matei. Allemaal vonden we dat een heel moeilijk moment. We gingen hem en zijn uitgebreide kennis missen. We hadden zulke mooie ervaringen samen meegemaakt. We koesteren die enorm.

Dat is ook meteen de reden van deze post. Dit is zo een waardevol project, en door dit ecotoerisme kunnen we iets terugdoen voor de mensen die de bizons in deze regio een thuis hebben gegeven. We zouden het iedereen aanraden.

ROUTE

we zijn natuurlijk niet in 1 trek van België naar Roemenië kunnen rijden. We maakten verschillende tussenstops. De eerste in Wenen, de volgende aan het meer van Balaton om dan over Armenis (Roemenië) terug te rijden met een stop in Boedapest en Venetië.

Blog Tour: Feliz oftewel gelukkig

De titel zegt het al! Een patroontje om gelukkig van te worden!!

Voor mij begon het allemaal met de vraag van de dansschool van mijn dochter. Ze wilden graag deze look voor het dansnummer van mijn dochter. Ik kon geen patroontje vinden dus ging ik zelf aan de slag met potlood en patroonpapier. Héél veel knip, plooi en stikwerk later kon ik het resultaat fier tonen. En er was best wel veel vraag naar het patroon.

Aangezien ik zelf geen kaas heb gegeten van het digitaliseren van patronen werd me aangeraden eens bij “An” van Straightgrain aan te kloppen. Nu ik wist al dat het een toffe madam was, dat had mijn ex-collega en topblogster Fabienne me al verteld. En toch was het met een bang hartje dat ik mijn eerste mailtje stuurde. En ik kreeg snel een super fijn antwoord! Dat ze zeker wou samenwerken en dat ze zelf ook al aan een patroontje in die genre had gedacht. Mijn geluk kon niet op! Aangezien het patroon al ergens in het brein van An zat was mijn inbreng beperkt en toch voelt het alsof ik mijn piepsiemini bijdrage heb kunnen doen. En daar wordt ik dus gelukkig van. Ik ben zo blij dat ik het proces van zo dicht bij mocht meemaken en getuige mocht zijn van “the making off” van een 100% straightgrain patroon. En het moet gezegd, het is een topper!!

Het patroon kan je hier verkrijgen in pfd en in papieren versie. En wat het meest geweldige is: de variaties, je kan met dit patroon echt heel veel kanten op! Voor mijn dochter maakte ik twee versies. Mijn eerste Feliz werd er eentje met aangeknipte mouwen in een stofje dat ik van mijn schoonmoeder cadeau kreeg.

Na deze eerste versie MOEST ik er gewoon nog eentje maken… Ik kneep er thuis tussenuit en vond de heerlijke See You at Six stofjes bij LanaLotta.  Op de foto zie je het niet helemaal goed maar de gouden rechthoekjes van het witte stofje schitteren erop los. Hoewel ik een stoere dochter heb ging ik toch voor de romantische smalle ruchemouwen en daar heb ik geen spijt van :)!

Zoals je kan zien danst ons meisje er nog steeds duchtig op los. De blousjes zijn een groot succes, mijn dochter heeft ze sindsdien afwisselend aan. Dus ook zij is gelukkig, een vuurtje “FELIZ”idad dus 😉

 

patroon: Feliz van straightgrain

Stof: rode (gekregen) goudgele en wit met gouden rechthoekjes (See You at Six bij LanaLotta)

 

Wil je nog meer inspiratie opdoen? De andere deelnemers van deze blog tour verwelkomen jullie graag op hun blogjes:

 

Communie

Ons madammeke doet haar communie en natuurlijk wou ik haar outfit zelf maken. Alleen kwam de communie net op een moment dat mijn energiepijl historisch laag stond, zelfs de energie om achter mijn naaimachine te gaan zitten was er niet. Het stofje lag nochtans al lang klaar (viscose van “see you at six” dat ik kocht bij Lana Lotta) en ook dat het een Jill jurkje zou worden uit la maison victor stond al vast. Dus heb er veel zitten naar staren voor ik eraan begon. En opeens ging het dan toch, op mijn gemakje, zonder haast, stapje per stapje. Terug genieten van het naaien. En gelukkig heb ik er zo van genoten dat ik er energie van kreeg. Zeker als ik ze in het jurkje in het park zag stralen. Ik laat jullie graag meegenieten.

Ah ja, ik paste het patroontje aan, ik maakte het zonder rimpeltjes vooraan. Eigenlijk omdat ik het voorpand ondersteboven had geknipt (eerlijk is eerlijk) maar nu nadien denk ik dat het zo moest zijn :). De biais komt van bij habiba en het stukje effen blauwe stof van bij Pauli. En haar vestje kocht ik bij modemakers.

 

Hilarische uitspraken van onze kleinste

Ons ongewild aan het lachen krijgen, onze kleinste (4 jaar) is daar sterk in. Bij deze laat ik jullie meegenieten:

  • Vlak voor de vakantie komt hij vol trots naar mij en trekt me mee naar de auto: “kijk mama ik kan met een steen op je auto tekenen”. Klein flipmomentje gehad toch wel. En ja hoor, de tekening is permanent 😬
  • “neen, ik wil niet in de douche, daar regent het altijd!!”
  • voelt het hoopje vet net boven de tailleband van mijn broek en zegt opgetogen: “oh mama, hier heb je ook borstjes!”
  • bij het spelletje Actionary doet zijn zus een olifant na. Nadien is het ons manneke zijn beurt die eveneens een olifant nadoet. Je weet wel, met een arm door de andere arm dat dan een slurf is enzo. Dus wij zeggen “een olifant!”. “neen!!” roept hij verontwaardigd “een poehoes!!!” Hij knijpt zijn oogjes dicht en zegt gewichtig “een stoute poes”.
  • Zijn oudere broer vraagt naar het Spaanse woord voor Tsunami, waarop ik “Tsunami” antwoord. Onze kleinste imiteert dit en stelt dezelfde vraag. Waarop ik hetzelfde antwoord. Zo gaat het even door waarop hij wat boos wordt en zegt, nee mama, “spaans voor TSUNAMIHI!!!!!”. Ik antwoord niet en hij denkt even na en vraagt dan heel liefjes “zal ik een tip geven?” Iets wat hij ook al vaak heeft gehoord in andere spelletjes. Super verbaast dat hij dat concept begrijpt antwoord ik “goed idee!”. Waarop het manneke rechtstaat en mij met de tip van zijn schoen een schopke geeft. Ik kwam niet bij van het lachen.
  • “Om te slapen moet je schaapjes tellen” vertelt zijn papa hem. Waarop ons manneke bedenkelijk kijkt en dan gaat van “schaap… schaap… schaap…”

Naar Patagonië reizen met kinderen

Dat deden we deze kerstvakantie. Met onze drie kinderen (7,4 en 3 jaar) naar Chili reizen. Natuurlijk hadden we een beetje gezonde spanning, zou ons dat wel lukken? 24u onderweg? Naar het soms grillige Patagonië? Zouden de excursies die we gepland hadden wel doenbaar zijn met onze minimensjes? Maar naast deze twijfels hadden we er vooral veel zin in. We hadden zin om onze kinderen een stukje van de wereld te laten zien. Zin in natuur en prachtige wilde dieren. Want ik ben heel erg fan van dieren, vooral als ze de vrijheid hebben om te gaan en te staan waar ze willen 🙂 En daarnaast had ik vooral ook enorm veel zin om te ontsnappen uit de dagelijkse routine!

Wat bleek, dat het allemaal super vlot verliep: de vluchten, de excursies en het rondreizen met drie kinderen. De enige die soms wat storend was, was mijne man, en dat vond hij ook van mij. Tja, zo drie weken samen dan moet je wel weer even aanpassen. We moesten allebei wat afstand nemen van het werk, verwachtingen op elkaar afstemmen,… .  Gelukkig vonden we snel weer een evenwicht. Maar dus, ons mannekes deden het geweldig. Zalig om te zien hoe ze op het einde van de reis het hele luchthavencontrole-vliegreisding onder de knie hadden. De meer algemene tips zet ik zeker nog online.

10 jaar geleden verloor ik mijn hart al aan het noorden en centrum van Chili, San Pedro de Atacama, La Serena, Valparaíso, Santiago, Pucón… prachtig, meer dan prachtig eigenlijk. Zo het gevoel dat je elke seconde van de dag met je mond open staat te staren en denkt dat je droomt 🙂

De eerste 10 dagen verbleven we in een appartementje in Reñaca. Het is een geweldige uitvalsbasis om prachtige plekken in de buurt te verkennen. Zowel aan de kust: Viña del Mar,  Concón, Valparaíso als meer in het binnenland: Quillota en Olmué.  We trokken erop uit met de bus, de trein of familie kwam ons ophalen. Want Chili is ook het geboorteland van mijn schoonouders. Ik laat jullie meegenieten van de fotokes, zoals je ziet was het er warm, zo zalig om putteke winter naar putteke zomer te gaan. Echt een aanrader!!

Nadien vlogen we naar Punta Arenas om meteen met de bus door te rijden naar Puerto Natales. Recent is er ook een luchthaven in Puerto Natales. Ik zou wel aanraden om een rechtstreekse vlucht te nemen want dit was wel een zware trip voor de kindjes. De hele dag onderweg. Al bleven ze heel erg positief en knuffelig en lief :). Daar hadden we vooraf de excursies ingepland bij Kipaventour Patagonie. Ze hebben ons geholpen met onze reis en verblijf in Patagonië. Het was super goed geregeld, overal stond vervoer en gids klaar om ons naar de juiste plekken te begeleiden. Elke dag om 7u30 klaarstaan zodat we maximaal konden genieten, en dat deden we, alle vijf samen.

En Puerto Natales was … machtig prachtig. Ik laat de beelden spreken

El Condor pasa … Torres del Paine … Parque Nacional Bernardo O’Higgins

Nadien keerden we terug naar Punta Arenas. Daar vierden we van oud naar nieuw. Met een geweldige excursie naar Isla Magdalena en haar fantastische bewoners.

Op onze terugweg zwom er een dolfijn in de golven van onze boot. Ik heb iets met dolfijnen. Ik vond het super mooi om 2016 zo af te sluiten. Meer nog, ik was aan het huilen van blijdschap bij het zien van deze foto. Zo dankbaar ben ik voor al die momenten.

De andere dagen in Punta Arenas deden we het wat rustiger aan en genoten we van het meest zuidelijke stadje van de wereld.

Nadien trokken we een stukje meer naar het noorden en verbleven we in Puerto Varas. We bezochten Los Saltos Rio Petrohue en vielen achterover van de kracht van het water maar ook van de stenen die stand hielden onder al dat geweld. Het was best wel een lange wandeling van verschillende uren. De kinderen (en wij eigenlijk ook) waanden zich in een oerwoud en genoten van elke ontdekking tussen de bomen.

We beklommen ook vulkaan Osorno maar hij gaf pas op de luchthaven zijn hoogtepunt prijs. Ter plaatse zagen we lavasteen, sneeuw en mist.

Op onze laatste dag in het zuiden trokken we naar het mooie eiland Chiloé. Met de auto op de veerboot rijden was al een mega spektakel voor de kinderen. Ancud  was wat teleurstellend moet ik eerlijk toegeven. We zijn verder gereden tot Punihuil waar we dan weer achterovervielen, door de wind maar ook door de prachtige baaien. Er was veel wind en buien dus op het strand walvissen en dolfijnen spotten was er niet bij. Ik las wel op verschillende blogjes dat dit er wel mogelijk is. En nog steeds maakten we er het beste van 🙂

genieten x 3(000000000000000…)

Ik probeer echt heel erg te genieten van mijn kinderen. Elke leeftijd heeft zo hard zijn charmes en ik probeer elke dag maximaal genieten van al die kleine dingetjes.

Zalig aan mijn 3 jarig manneke vind ik

  1. Zijn speelse snoetje en grappige bewegingen. Zoals wanneer hij zijn neusje in de lucht steekt als ik met een zakdoek afkom.
  2. Zijn verwondering en energie. Zoals wanneer hij fier vertelt over zijn dagelijkse ontdekkingen. “kijk mama, broer heeft hetzelfde hemdje als mij maar in het blauw!!!! En dat herhaalt hij dan tot ik zijn enthousiasme over zijn ontdekking deel.
  3. Zijn enthousiasme zoals wanneer hij trappelt met zijn voetjes van blijdschap.
  4. Dat hij niet nadenkt over wat anderen van hem denken. “oefenen” is de hobby van het kleine manneke. Dan wil hij al zijn kleding uitdoen behalve zijn onderbroek en onderlijfje en dan doet hij een soort van turnoefeningetjes. Met gestrekte teentjes en glinsteringen in zijn oogjes.

Zalig aan mijn 4 jarige mannekes vind ik

  1. Dat hij al wat stoerder is maar toch nog altijd heel erg genieten van een zetel en de schoot van mama.
  2. Zijn onwaarschijnlijke fantasie. Zo komt hij na school vertellen dat hij waarschijnlijk een superheld is. Want wanneer hij zijn ogen dichtknijpt kan hij een trein zien. En andere jongens hebben geen stralende ogen dus daarom is hij een superheld, toch?
  3. De schattige oedipale toestanden. Dan komt hij fluisteren in mijn oor: “Mama, wanneer kunnen we verhuizen, gewoon wij tweetjes mama, in een ander huis?” Ik weet niet goed wat antwoorden. Waarop mijn manneke de situatie begrijpt en goed kan inschatten dat zo een verhuis tijd nodig heeft. “Ja mama verhuizen, wij tweetjes, misschien binnen, euhm, 6 keer slapen, gaat dat lukken?” Waarbij hij zichtbaar enthousiast is over zijn plan en het vooruitzicht op onze exclusieve tijd samen.
  4. Zijn interesse in de wereld en dat hij met zijn geweldige taaltje en kinderlijke stemmetje op deskundige wijze de werking van het zonnestelsel uitlegt.

Zalig aan mijn 7 jarige meisje vind ik

  1. Dat ze helemaal onafhankelijk zichzelf ontwikkeld. Zoals wanneer ze bij het zien van een bepaald rokje met haar ogen draait en zegt: “mama, dat is echt mijn stijl niet meer!”.
  2. Dat we andere dingen samen kunnen doen. Zoals naar seriekes kijken en helemaal opgaan in de vraag of het meisje nu voor de zachte, lieve of voor de stoere, coole gast zal kiezen.
  3. Praten over jongens. Dat ze me vraagt of ik soms “oelala” denk wanneer ik een andere man zie. “Niet omdat je verliefd bent he mama, gewoon omdat je die wel mooi vindt”. Ik antwoord dat ik dat soms wel heb ja. Waarop ze gniffelend fluistert “ik ook mama”.
  4. Haar verantwoordelijkheidsgevoel. Zoals wanneer ik zie dat ze geduldig blijft wanneer ze spelletjes uitlegt aan haar twee jongere broers.

Voila, dat wou ik even delen. Veel liefde voor jullie allemaal!!

blauwe veertjes

Ik heb de afgelopen periode wel vaak achter mijn naaimachine gezeten maar mijn computer vond ik minder interessant. Dit kleedje wou ik toch graag met jullie delen al is het met een minimum aan fotokes. Het froy & dind stofje haalde ik bij habiba. En het patroontje tekende ik over van een kleedje dat ik gekocht had. Ik gebruikte het ook al voor deze okerkleurige versie.

 

Drie ted talks die iedereen moet zien (volgens mij)

Ik heb een nieuwe hobby. Eentje die ik met mijn oude hobby kan combineren. Als ik stof knip of achter mijn naaimachine beluister ik tegenwoordig TED TALKS. Het zijn filmpjes van 15 minuten met concepten, inzichten die het verspreiden waard zijn. Je hebt er een hele boel en mij brengt het meer bij dan tv kijken of radio beluisteren. Het fijne aan ted talks is dat ze vaak onderbouwd zijn met wetenschappelijk onderzoek. Hieronder drie waarvan ik denk dat iedereen er iets kan aan hebben.

    • Kristin Neff the space between self-esteem and self compassion
    • Kristin Neff verduidelijkt hoe belangrijk het is om goed voor jezelf te zorgen, zeker ook als ouder. Want alleen dan kan je er ook voor anderen zijn. Ze verduidelijkt het en maakt het ook erg concreet zodat je ermee aan de slag kan.
    • Amy Morin the secret of becoming mentally strong
    • Ze begint het stuk met de vraag, wie van jullie heeft een facebookvriendin met een fantastisch leven waarbij je soms afgunstig wordt? En ze geeft concrete tips hoe je je jezelf sterker kan maken. Geweldige madam die Amy!
    • Carol Dwerck: the power of believing that you can improve
    • Deze vrouw heeft een aparte manier van spreken maar haar boodschap is enorm. Het geeft een heel andere kijk op leren, ons schoolsysteem, verwachtingen,… . Een must see ook voor alle leerkrachten en directies van scholen. Forwarden die handel 🙂

(om ze te openen moet je op de namen van de dames klikken nvdr)

mijn quotes op een scheurkalender *blink*

Schrijven is nooit echt mijn ding geweest. Zelfs als ik vertel kunnen de woorden mijn gedachtegang soms moeilijk volgen, bij schrijven ging het nog trager. Ook al die gekke regeltjes over d,t,dt heb ik nooit echt nuttig gevonden.

Complimentjes over mijn schrijfsels begon ik te krijgen bij de start van dit blogje. Ongelooflijk leuk is dat… Door die complimentjes durfde ik de stap zetten om voor mamabaas te schrijven, intussen al een jaar. Toen ze bij mamabaas quotes zochten voor hun scheurkalender ging ik meteen aan de slag. Intussen zijn we een paar maanden verder en zag ik de scheurkalender in de standaard boekhandel liggen en was benieuwd of er iets van mij in zou staan. En ja hoor!!!

Ik vond het echt héél erg leuk, zo mijn eigen woorden gedrukt… op papier… in de boekenwinkel… woorden uit ons gezinneke…

Dit ga ik heel erg koesteren. Ik heb er een aantal van mijn quotes uitgehaald (niet allemaal, er moet nog wat te ontdekken zijn ;)) zodat jullie al mee kunnen genieten. Heel de scheurkalender is echt geweldig! Ik heb bij een aantal quotes echt super hard moeten lachen, samen met mijn mademoiselle die intussen ook kan lezen. Plezier voor het hele gezin dus! Ik denk: op het lijstje zetten van de kerstcadeautjes!! Hier kan je hem online bestellen, dat is dan al een to do minder voor in december 😉

Zeg nu zelf, de overige 356 wil je nu toch ook lezen eh!

 

susalabim twinning

Ik vind de tekeningen van susalabim echt heel erg leuk, en gelukkig mijn kindjes ook! Ik wou al langer eens een raglan pulleke maken met een simpel voorpand en drukkere mouwen. Dit stofje van bij lanalotta leende zich er super goed voor. En zo kon ik voor de tweede zoon ook nog de omgekeerde versie maken. De contrasterende stof komt van bij habiba. Toevallig liep mijn dochter dezelfde dag rond in de jumpsuit die ik voor haar maakte in het susalabim stofje dus dan krijg je haar er extra bij op de foto’s! Het patroon haalde ik uit Ottobre (1/2014 “Totem Owl”).